🔺رئیس بخش زلزلهشناسی و خطرپذیری مرکز تحقیقات وزارت راه، مسکن و شهرسازی گفت: برآوردها نشان میدهد با ادامه همین روند و نوع برداشت از منابع آب زیرزمینی، آبخوان دشت اصفهان تا ۱۰ سال آینده بهطور کامل به میرایی و مرگ میرسد.
پیشتر شبیه این گفتهها را دکتر بهرام نادی گفته بود؛ گفتههایی هولناک که با بازدید از آثار و عوارض فرونشست بر تن اصفهانِ عزیزمان بیشتر برایم ملموس میشد.
حالا امروز دوباره در گفتو گو با علی بیتاللهی این هشدار بیشتر از پیش برایم پررنگ شد.
دخل خالی سد زایندهرود، خست آسمان و عوارض مدیریتهای نابخردانه که حالا بر تن اصفهان شلاق میزند در کنار برداشتهای ناگزیر از منابع آب زیرزمینی برای گذر از تابستان گرم امسال همه در کنار هم، گفتههای آقای بیتاللهی را برایم پررنگتر میکند.
این واقعیتی عیان است که نمیتوان آن را قایم کرد چراکه از سَر و بُن شهر در هیبت عوارض فرونشست بيرون زده و فریاد شده.
زایندهرود را برای ۱۰ روز جاری کردند؛ جریانهای موقت و مُسَکن برای ساکت کردن اعتراض کشاورزان؛ اما چه سود؟!
سخت و تلخ است که بگویم اما واقعیت این است که کشاورزی شرق اصفهان رو به انقراض است و چارهای هم نیست؛ باید آن را پذیرفت. چرا؟! چون این میراث معنوی که رهاورد زاینده رود بوده با شرایط دشوار این رود، رو به نابودیست.
باید چارهیِ دیگر کرد؛ معیشت کشاورزان باید از راه دیگر تامین شود؛ کشاورزی باید جایگزین شود.
صنعت، توسعه کشاورزی در بالادست چه در چهارمحال و چه در اصفهان و توسعههای افسارگسیخته، جریان طبیعی رود را قربانی کرده؛ جریانی که در پاییندست کشاورزی را میراث ساکنان شرق اصفهان کرد اما حالا با حال نزار این رود و نفسهایی که نمیرسد راه زوال و نیستی در پیش گرفته.
همه میدانیم که زاینده رود قربانی شده و اصفهان شرایط سختی پیش رو دارد. نفس زایندهرود در این وانفسا با جراحیهای سخت شاید برگردد؛ اگر برگردد!
📌 در لینک زیر بخوانید:
09:12
📽 زایندهرودِ بیحقابه، گاوخونیِ بیحیات
🔺رهاسازی اخیر زایندهرود برای اراضی کشاورزی، سهمآبهای برای محیط زیست نداشته است؛ حقابه زایندهرود محقق نشده و تالاب گاوخونی در منتها الیه شرق اصفهان در عطش آب حیات میسوزد.
🎞 این گزارش دیجیتال را در لینک زیر ببینید:
